The Grand Old Men

Kiezers zijn onverbiddelijk. Kiezers kennen geen genade. En…kiezers hebben een slecht geheugen. En daarom moeten we volgende week afscheid nemen van twee oude wijze mannen die de afgelopen vier jaar kleur hebben gegeven aan de gemeenteraad. En opkwamen voor de Edenaren. Ze wilden niet alleen hun eigen beloften waar maken maar ook die van de collegepartijen. Lagere belastingen, minder vervuiling door het Warmtebedrijf, meer woningbouw….het is de collegepartijen niet gelukt maar Rasit Gorgulu en Erik Wesselius bleven onvermoeibaar knokken voor Ede.

En wat krijg je dan? Te weinig stemmen om in de gemeenteraad te mogen blijven.

Neem Rasit Gorgulu. Misschien wel de beste spreker van de raad. Hij deed al zijn speeches uit zijn hoofd. Dat kwam misschien ook wel omdat hij niets voorbereid had, maar het was een genot om naar hem te luisteren. Hij was ook een visionair en waarschuwde al voor de netcongestie voordat het woord was uitgevonden. Hij had praktische oplossingen voor de woningnood (al neemt zijn eigen huis best veel ruimte in) en was flamboyant en extravert.

Rasit moest het afleggen tegenover het Facebookgeweld van Gemeentebelangen en verloor zijn zetel. Een gemis voor de Edese gemeenteraad. Zijn creativiteit en lef zullen worden gemist, zeker nu we een coalitie gaan krijgen van 37 zetels.

Dan Erik Wesselius. Het tegenovergestelde van Gorgulu maar hij heeft eigenlijk ook veel gemeen met hem, naast hun kapsel, bijvoorbeeld het gebrek aan angst voor het college en de collegepartijen. Een echte dossiertijger die keihard heeft gewerkt en het falen van Warmtebedrijf in de raad bracht. Nooit te beroerd om op zijn fiets te stappen en te praten met de inwoners van Ede. De hoeder van het mooie dat Ede mooi maakt. Wesselius genoot respect van zijn collega-raadsleden. Hij was vasthoudend en principieel.

Wesselius verloor zijn zetel aan de blonde huppelk*tjes van de Partij voor de Dieren, die de aankomende vier jaar nog geen deuk in een pakje boter gaan slaan.  

Nu ook onze Zeeuwse babbelaar Peter de Pater niet meer te horen zal zijn in de Raad blijven er maar weinig interessante politici over. Ruben van Druiten blijft, gelukkig. En bij die eindeloze rij saaiheid steekt ook Rene Verhulst positief af.

Daar zullen we het mee moeten doen de aankomende vier jaar. Sommige noemen deze uitslag een ruk naar rechts. Dat is het niet. Het is een ruk naar het niets.  

Wim Kan schijnt ooit gezegd te hebben dat de kiezers altijd gelijk hebben. Dat is niet zo. En bovendien is Wim Kan dood. Kiezers jammeren en zaniken vier jaar lang over de politiek om vervolgens te gaan stemmen op dezelfde partijen waar ze vier jaar geleden ook al op gestemd hebben. Of omdat ze zo’n leuke Facebookpagina hebben en omdat ze zo’n gezellige lijsttrekker hebben.

Uiteraard zal ik de aankomende vier jaar de raadsvergaderingen op de voet volgen en daar verslag van doen. Maar het wordt een beproeving. Een zoektocht naar de uitzonderingen op de middelmaat.

Maar ik ga het doen. Voor u!

(Oh ja, nog een mededeling namens XON: de uitslagenavond wordt vanwege een technische storing aanstaande woensdag uitgezonden)